علم در مجلس عظيم الشأنى از اهل منصب اظهار اين شبهه و جوابى كه خود فكر كرده بود ذكر و مذكور نمود كه تا حال جواب اين به اعتضاد قوّة متفكّره گمان نيست كه گفته شده باشد ، و حضّار در تيقّن وحدت الهى متشكّى شدند ، چنانچه بعضى اظهار نمودند كه تا حال كه جوابى جهت اين گفته نشده باشد باعث وسواس مىگردد ، بناء عليه ترجمهء آن نوشته به ايشان داده شد ، ليكن الحال چون ملّا عبد الرزّاق لاهيجى « 1 » كه به چند واسطه از تلامذهء « 2 » ثالث المعلمين رحمه اللّه است و در كتاب گوهر مراد كه از رشحات فيض فيّاض حقيقى مستفيد شده ، و ذكر اين شبههء و جوابش را به نحوى ايراد نموده كه مآلش به جواب فوق عايد و ترجمان منفرد بودن او در جواب و ترجمهء اين مطلب تماما مىتواند شد ، و مشعر است كه در سلف « 3 » سابق و « 4 » كمل سالفين و سافلين رحمهم اللّه - تعالى - متوجّه جواب آن به وجه أتمّ شده‌اند ، و رفع اين شبهه بىشبهه « 5 » نيز مىشود [ الف - 222 ] لهذا اكتفا به ذكر آن نمود ، و اللّه المستعان . بيان در فصل دويم - از باب اوّل كتاب مسطور از مقالهء ثانيه در ذكر خواصّ واجب الوجود است - قلمى شده كه : « خاصيّت ديگر آن كه وجود واجب الوجود عين ماهيّت او بود كه اگر زايد باشد بر ذات او

--> ( 1 ) . م : لاهيجى ( 2 ) . كذا . بنا به گزارش تراجم وى شاگرد بلا فصل مير داماد و يا به يك واسطه - يعنى ملا صدرا - شاگرد وى بوده است . ( 3 ) . ن ، م : - در سلف ( 4 ) . ن ، م : - و ( 5 ) . ن : - بىشبهه